Terug naar de beginpagina. Naar het overzicht in het kort.

Historische Blunders en onjuistheden.

Historische Blunders


Bedriegers en vervalsers zijn van alle tijden.

Ook de medewerkers van de Kerk hebben zich hier schuldig aan gemaakt door valse oorkonden uit te geven om in het bezit van land, goederen of rechten te komen.
De studie van Albert Delahaye heeft dat wel duidelijk gemaakt.
Een van de grootste vervalsers is de abdij van Echternach geweest, waar de abten Theofried en Theodorich zich op grote schaal schuldig hebben gemaakt aan omvangrijke al of niet bewuste vervalsingen. Soms wisten ze ook niet beter. Maar ook hele generaties historici hebben die fouten niet doorzien. Vandaar dat we nog steeds opgescheept zitten met diverse tradities die grote fabels zijn, zoals de hele cultus rondom St.Willibrord in Echternach en Utrecht. Door de vele vervalsingen kwam de abdij van Echternach en daarmee de Kerk van Rome in het bezit van omvangrijke bezittingen en werd puissant rijk.
Ook Abraham van Bremen heeft daar een flinke mythe aan toegevoegd over St.Ansgarius in Bremen. Zie daar!.
Maar ook tegenwoordige historici blijven nog steeds mythen verkopen als ware geschiedenis. Zie bij de mythe van Utrecht.

Historici van naam, waarvan toch een zekere kennis verwacht mag worden, zagen deze vervalsingen niet in en blijven zodoende vasthouden aan oude opvattingen, waarvan reeds lang is aangetoond dat de toepassing ervan op Nederland onjuist is.
Komt dat voort uit gebrek aan wetenschappelijk inzicht, uit prestigeverlies of reputatieschade, of gewoon uit onkunde?

Je bent als historicus blijkbaar pas geslaagd als je vooral bevestigt wat voordien geschreven werd. Wijk je af van die geplaveide paden, dan kun je je promotie wel vergeten. De oplossing van de historisch-geografische problemen moest dan ook komen van iemand die geen geschiedenis had gestudeerd, maar van een archivaris die uitgaat van wat de bronnen vermelden. Doet men dit niet, dan vervalt men al snel in grote historische blunders en geografische onmogelijkheden.

Op deze bladzijde verzamelen we een aantal van die "Historische Blunders" (uiteraard met verwijzing naar de bron) en tonen aan dat ook de denkbeelden die men in Nederland voor het eerste Millennium hanteert, gebaseerd zijn op Historische Blunders. Het waren ordinaire leugens, het was bedrog, gevolgd door wetenschappelijke wanprestaties van historici die de valkuilen niet zagen.
Veel van die blunders zijn terug te voeren op financieel gewin, op behoud of verhogen van prestige of gewoon op wetenschappelijk bedrog.

Veel van die blunders uit het verleden worden nog steeds gehanteerd als wetenschap.
We kennen in Nederland uiteraard de gebeurtenissen rondom prof.Stapel en dr.Jansen-Steur, waarvan nu onomstotelijk vaststaat dat het hier eveneens om blunders tot op het hoogste niveau gaat. Erger is dat deze blunders aanvankelijk door 'vakgenoten' voor waar werden aangenomen en later met stilzwijgen werden toegedekt.

Hetzelfde zien we in de historische wereld waar de 'vakgenoten' elkaar niet (durven) afvallen en blunders blijven verzwijgen of toedekken. De blunders in "Het Bronnenboek van Nijmegen" (zie aldaar) mag hier als een sprekend voorbeeld dienen.
Ook de blunders in de archeologie van Romeins Nijmegen (zie bij Nep in Nijmegen) en bij de opgravingen in Wijk bij Duurstede zijn sprekende voorbeelden van historische blunders.
Er zijn nog steeds historici die veel Historische Blunders niet doorzien en voor waar aannemen. Op grond waarvan blijft het gissen, maar reputatieschade en gezichtsverlies zijn hier zeker debet aan.

Er zijn meerdere boeken volgeschreven over Historische Blunders.

De geschreven traditionele geschiedenis bevat de nodige blunders en onjuistheden die zich moeilijk laten corrigeren. Vaak is hier ook sprake van reputatieschade van de betrokken historici. Veel blunders en onjuistheden komen voort uit onwetendheid van de schrijvers, andere zijn bewuste vervalsingen eb geven niet weer wat er GESCHIED(en)IS.
Blunders en onjuistheden bevinden zich op alle niveaus van de geschreven geschiedenis, soms klein en schijnbaar onbeduidend, vaak groot en onbegrijpelijk. Hieronder geven we een aantal voorbeelden van dergelijke blunders en onjuistheden zodat de lezer steeds alert blijft op de 'manipulatie van de geschiedenis'.

Goedgelovige Middeleeuwers kon je misschien van alles wijsmaken. Tegenwoordig zouden we toch beter moeten weten. Heiligen die al of niet werkelijk bestaan hebben zijn met een vrome volksdevotie vanuit het buitenland geÔmporteerd en werden in de eeuwen daarna als lokale heiligen beschouwd. Tegenwoordig neemt men deze goedgelovige volksdevotie aan als ware geschiedenis.

Het tij is een beetje aan het keren, maar nog steeds is het onder neo-historici gebruikelijk om legendes zwaarder te laten wegen dan de feiten. Ook de oudere generaties historici hadden last van het in stand houden van de oude legendes en mythen in plaats van de ware kijk op de geschiedenis aan de hand van feiten.

Zelfs historici van naam doorzagen de list en het bedrog achter deze heiligendevotie niet. Ze geloven nog steeds in sprookjes en fabels en blijven St.Willibrord zien als bisschop van Utrecht en geloven dat St.Bonifatius in Dokkum werd vermoord. Maar historische wetenschap is geen kwestie van geloven, maar van feiten. En die spreken andere taal. Zie verder bij:
  • de traditie van St.Willibrord, apostel der Friezen?,
  • St.Bonifatius, apostel van Duitsland?
  • St.Ansgarius, apostel van Noord-Duitsland?
  • St.Adelbert, apostel van Kennemerland?
  • en of het nu gaat om St.Ludger, St.Lebuinus,,St.Amandus of St.Ansfridus, vast staat dat al deze heiligen vanuit het zuiden zijn geÔmporteerd met de eerste bewoners van ons land bij de grote ontginningen. En dat gebeurde pas vanaf de 10e eeuw. Voordien was ons land nauwelijks bewoonbaar, laat staan dat er kerken en kloosters werden gebouwd.

    Gelooft U nog steeds dat allerlei wonderen die door de vele heiligen zijn verricht, werkelijkheid zijn geweest?
    Veel historici blijkbaar wel. Zij houden nog steeds vast aan in de Middeleeuwen ontstane mythen en fabels, alsof dat ware geschiedenis was.

    De meest intigrerende vraag blijft: "Waarom accepteren historici de feiten niet die hun opvattingen tegenspreken en blijven ze vasthouden aan de fabels en mythen uit de tijd toen de historische geografie nog uitgevonden moest worden?"

    Als voorbeeld mag de opvattingen van Charlotte Broer en Martin de Bruijn (zie daar) dienen. Zij hebben beiden een sterk geloof in de aanwezigheid van St.Willibrord in Nederland, maar hebben daar geen enkel bewijs voor dan slechts de herhaling van bestaande mythen.
    Ook de Mythe-vorming rondom Willem van Oranje kan als voorbeeld van geschiedvervalsing dienen.


    In de historische geografie zijn de nodige blunders te vinden, waarbij men zich in vertwijfeling kan afvragen "Hebben historici geen atlas?".
    De geografische kennis van historici is erg verontrustend en roept de nodige vragen op. Zo menen de Nederlandse (en Duitse) historici (kort samengevat) dat:
  • de Romeinen vanuit het oosten kwamen op weg naar de Rijn. Immers in veel klassieke teksten wordt eerst de Albis genoemd die men overtrok om vervolgens de Wisurgis en de Renus over te steken om de kust van de Oceaan (Noordzee) te bereiken. In Duitsland liggen de Weser, Elbe en Rijn verkeerd om, als je naar de Noordzee wil gaan. In Frankrijk past deze tekst exact. Daar bereik je eerst de Wimereux, vervolgens passeer je de Aa en de Schelde, om aan de kust van de zee (Het Kanaal) te komen.
  • bovendien zijn de Romeinen nooit in Noord-Duitsland of Polen geweest, dus daar kwamen ze niet vandaan.
  • Julius Caesar naar Brittannia overstak vanuit de Betuwe omdat daar de oversteek het kortst is.
  • de de Vistula of Wista zou de Weichsel in Polen zijn die uitstroomt in de Atlantische Oceaan. Hoe dat kan lees je nergens bij die historici die dit beweren.
  • Valkenburg, Leiden, Alphen a/d Rijn en de andere plaatsen van de Peutingerkaart in Nederland in de Betuwe liggen.
  • Nijmegen aan de Rijn ligt.
  • Drusus in Noord-Duitsland een verdedigingslinie van 50 forten aanlegde ter bescherming van Frankrijk. Wie in deze tekst genoemde Mosa, Albis, Visurgis en Renus vertaalt met Maas, Elbe, Weser en Rijn is geografische onzin aan het vertellen.
  • Utrecht in Noord-Brabant ligt (Trajectum in Testrabanti), anderen menen dat Utrecht aan de Maas ligt, weer anderen dat het in Friesland ligt.
  • rond Utrecht ruim 200 plaatsen gelegen moeten hebben die nooit gevonden zijn.
  • St.Willibrord vanuit Luxemburg de Friezen in Friesland bekeerd zou hebben. Hij zou ook de Denen bekeerd hebben, terwijl het Dania uit de teksten in Frankrijk (NormandiŽ) lag.
  • Wijk bij Duurstede aan het IJsselmeer ligt, anderen menen dat Wijk bij Duurstede in Noord-Brabant ligt (Testrabanti cum Dorestado), anderen dat het in Friesland ligt.
  • de Rijn stroomt van Tyringea (=Doornik) door het land van de Friezen (het oude Frisia in Vlaanderen) naar Trajectum (=Tournehem). Van Trajectum is hier beslist niet Utrecht te maken.
  • Goedbeschouwd leggen historici Wijk bij Duurstede aan de kust van Het Kanaal in Franrkijk, want daar lag het klassieke Dorestadum.
  • Deventer, Wijk bij Duurstede en Nijmegen ooit bisschopszetels waren. Hieruit blijkt al een verkeerde toepassing van Daventria, Dorestad en Noviomagus op Nederland.
  • menig historicus laat de Noormannen ook plunderen in Midden- en Noord-Duitsland waarvoor geen enkel bewijs bestaat. Slechts het verkeerd plaatsen van deSaksen leidt tot deze blunder.
  • Werden in Duitsland, genoemd in het leven van St.Ludger, aan zee ligt, terwijl het Weretina (=Frťthun) in Frans-Vlaanderen moet zijn. Ook Wichmond in Gelderland was volgens hen aan zee gelegen.

    Historisch Nieuwsblad.
    Ook in de recente geschiedschrijving vinden regelmatig grote en kleinere fouten of onjuistheden plaats of probeert men bestaande mythen te weerleggen. Zelfs in een gerenomeerd blad als het Historisch Nieuwsblad vind je ze. Er gaat geen uitgave voorbij of er komen in de brievenrubriek op- en aanmerkingen op gepubliceerde artikelen die doorgaans toch geschreven zijn door ter zake deskundigen. Ook zij maken fouten en creŽren mythen waarvan er een aantal ook als blunders gekwalificeerd kan worden. En deze fouten blijven vervolgens rondzingen en komen keer op keer weer aan de orde in daarop volgende publicaties.

  • Nederlanders blijken niet te weten wanneer de monarchie ontstond. Slechts 35 % blijkt te weten dat Nederland pas sinds de 19e eeuw een Koninkrijk is. Maar wat erger is: Het Historisch Nieuwsblad weet het ook niet. Op de vraag "Welke belangrijke gebeurtenis vond plaats in 1813?" geeft het Historisch Nieuwsblad als het goede antwoord: Nederland wordt een Koninkrijk! (Bron: HN. april 2012).
    In dit antwoord van het Historisch Nieuwsblad zitten liefst 2 fouten: 1. In 1813 werd de Verenigde Nederlanden (dat is inclusief BelgiŽ en Luxemburg) dan wel een monarchie met Willem I als soevereine vorst, maar pas in 1815 wordt het een Koninkrijk. 2. In 1813 draagt dit gebied niet de naam Nederland. Daarvan is pas sprake na 1839 als BelgiŽ na de afscheiding in 1830 als zelfstandig land erkend wordt. Feitelijk is van het bedoelde Nederland pas sprake in 1890 als Luxemburg ook afgescheiden wordt van Nederland.
  • In het Historisch Nieuwblad van juni 2012 wordt Anna Paulowna genoemd als echtgenote van koning Willem I. Dat moet natuurlijk Willem II zijn. Foutje c.q. slordigheid van de redactie?
    Op vergelijkbare onzorgvuldige wijze is in het verleden veel van de 'vaderlandse' geschiedenis tot stand gekomen.

    Ook in andere media kom je mythen en correcties tegen.
  • De auteur van het Nederlands volkslied, het Wilhelmus, blijkt helemaal niet Marnix van St.Aldegonde te zijn, maar de 16e eeuwse dichter Petrus Datheen, een Frans-Vlaming. Er werd al langer getwijfeld over de auteur. Ook het Nederlands Volkslied kwam dus uit Frans-Vlaanderen.
    Eindelijk is duidelijk wie het Wilhelmus, het Nederlandse Volkslied heeft geschreven. Volgens Nederlandse en Vlaamse onderzoekers was het de 16de-eeuwse dichter Petrus Datheen. De wetenschappers lieten nieuwe computertechnieken los op het Wilhelmus, dat werd vergeleken met werk van verschillende auteurs. De schrijfstijl van Datheen komt overeen met die van ons Nederlands volkslied. (bron: AD/AC 11-5-2016).
    Petrus Datheen, ook wel Pieter Datheen, Pieter Dathen of Petrus Dathenus (Kassel Frans-Vlaanderen ca 1531 - Elbing in West-Pruisen, 17 maart 1588) was een psalmberijmer die een belangrijke rol speelde bij de calvinistische Reformatie in de Zuidelijke Nederlanden. Hij werd, na omzwervingen in ballingschap, een van de leidende theologen van de officiŽle hervormde kerk in de Noordelijke Nederlanden, waarin hij de orthodoxe partij koos. Van 1566 tot 1773 vormde de psalmberijming van Datheen de belangrijkste liedbundel van de Nederduits Gereformeerde Kerk, later genoemd de Nederlandse Hervormde Kerk. Hij was een van de belangrijkste raadsmannen van Willem van Oranje.

    Ook hier zien we dat een oh zo Hollands lijkend Volkslied net als veel andere 'Nederlandse geschiedenis' uit het zuiden komt en wel ook alweer uit Frans-Vlaanderen.
    Van de melodie is al langer bekend dat het afkomstig was van het Franse spotlied Autre chanson de la ville de Chartres assiťgťe par le prince de Condť, dat werd gezongen tijdens het beleg van de stad Chartres door de Hugenoten in 1568.

    Bovendien schetst het Wilhelmus een onjuist beeld van de Nederlandse geschiedenis. Willem van Oranje is geboren in het Duitse Nassau en hij is lutheraans opgevoed. Hij kwam onder bescherming van de Spaanse koning Karel V en werd vervolgens door deze koning benoemd tot stadhouder van de Nederlandse gewesten onder Spaans beheer. Daartoe bekeerde Willem zich tot het katholicisme, ofwel hij heulde met de vijand. Hij noemde zelfs zijn eerste zoon Filips Willem naar de opvolger van Karel V, zijn zoon Filips II. Bij het uitbreken van de Tachtigjarige Oorlog (1568) koos Willem uit lijfsbehoud de zijde van de Nederlandse calvinistische edelen. Hij bleek niets minder dan een schurk en verrader en een van de agitatoren in de Tachtigjarige Oorlog. Willem liet stilzwijgend toe dat duizenden katholieke priesters en gelovigen werden vermoord, vergelijkbaar wat heden onde de vlag van IS in SyriŽ gebeurd. Zijn bijnaam 'de Zwijger' is hierop volledig van toepassing. Willem van Oranje heeft dus niet altijd de koning van Spanje geŽerd, laat staan gestreden voor volk en vaderland.
    Filips II verklaarde Willem van Oranje op 15 maart 1580 vogelvrij. In 1584 werd hij vermoord door de katholieke Franse patriot Balthasar Gťrard, die in Frankrijk als held werd geŽerd. Hij beschouwde Willem van Oranje als een verrader van de katholieken en de koning van Spanje, Filips II. In zijn geboortedorp Vuillafans is zijn geboortehuis in de naar hem vernoemde Rue de Gerard nog steeds een toeristische trekpleister.


    En meen nu niet dat historici bovenstaande fouten en blunders nooit maakten. Te vaak kennen ze de volledie klassieke teksten niet eens, maar halen er slechts de details uit die in hun straatje van pas komen. Een klassiek voorbeeld daarvan is Luit van der Tuuk die de Noormannen in Nederland en Wijk bij Duurstede laat plunderen (zie daar) op grond van Franse teksten, terwijl de archeologie niets van plunderingen of een verblijf van Noormannen in Nederland aantoont!

    Bestel en lees het boek "De Ware Kijk Op" en oordeel zelf.