De Kerk van Rome.

De Katholieke Kerk is steeds een hindernis geweest in de ware kijk op de geschiedenis van Christelijk Europa.

Niet alleen hustorici, maar ook de kerk en haar gelovigen wilden de oude mythen niet loslaten, om vooral het enige ware geloof niet ter discusise te hoeven stellen. De hele reliekenhandel was daarvan het droevige gevolg.
Het had dan ook de afsplitsingen in de kerk tot gevolg, eerst tussen de oosterse en westerse kerk, later door het ontstaan vanuit het protest onder de bevolking en enkele geestelijken (Luther, Erasmus, Calvijn) wat leidde tot het protestantisme.

De volgende mythen werden door de kerk steeds als ware geschiedenis 'verkondigd'en 'verdedigd', alles ter ere van de pelgrimages en dito inkomsten.
  • Willibrord en Bonifatius.
  • Ursula en haar 11.000 maagden.
  • Cunera en de moord op haar.
  • Ansfried, graaf van Hoei.
  • Ludger en Lebuinus, predikers in Nederland.
  • Relieken, pelgrims en bedevaarten.


    Van St.Willibord bestaan talrijke relieken en reliekhouders. En dat terwijl deze heiligen nooit in Nederland is geweest en hier ook niemand bekeerd heeft.
    Dat hij als eerste Christendom in Nederland gebracht zou hebben, gaat voorbij aan de historische waarheid. Men vergeet dat in Maastricht St.Servatius en later St.Lambertus en St.Hubertus reeds actief waren. Of hoort Limburg niet bij Nederland?

    Bovendien had St.Willibrord enkele voorgangers in de prediking onder de Frisones. Die plaatste men toch altijd in Friesland? Te denken valt aan St.Eloy (bisschop van Noyon en Doornik), St.Amandus, St.Wilfrid, St.Egbert, St.Wigbert, St.Suitbert en St.Wulfram (bisschop van Sens). Zij worden in de teksten letterljk als voorgangers van St.Willibrord genoemd in de prediking onder de Frisones. Waar plaatsten de Nederlandse historici deze voorgangers van St.Willibrord?
    Voor meer informatie over deze predikers: zie Ontspoorde Historie, hier te bestellen.
  • Het Vaticaan is meester geweest in het opstellen van valse eigendomsakten. Het is opvallend dat juist in de 13e tot 16e eeuw veel archieven onder verdachte omstandigheden door brand verloren zijn gegaan. Juist in die 13e eeuw werd door paus Innocentius IV de kerkelijke bezittingen in midden ItaliŽ, waarvan de Romeinse Curie zich gaandeweg en wederrechtelijk had meester gemaakt, toegevoegd aan de Kerkelijke Staat.(Bron: Giovanni Carnevale en Elisabeth de Moreau 'Andoy, Charlemagne, la contre-histoire, 1992).

    De visie van Albert Delahaye en de opstelling van de Kerk.

    ROMA LOCUTA CAUSA FINITA, nu Rome heeft gesproken is de zaak beslist.

    Als Rome, het centrum en zetel van het Romeinse Rijk en de Katholieke Kerk heeft gesproken, is elke verdere discussie over de Nederlandse historische mythen overbodig geworden. Deze gevleugelde uitdrukking is te vaak gebruikt om tegenstanders van de gangbare historische opvattingen te weerspreken.

    De opvattingen en opstelling van professor dr. R.R.Post, de eerste die de bevindingen van Albert Delahaye belachelijk maakte, spreken duidelijke taal. Aan de waarheid van de Kerk van Rome valt niet te tornen. Met deze dooddoener meende hij de bevindingen van Delahaye te kunnen weerleggen.

    Ondanks dat de onjuistheid van de geschiedenis van deze kerkelijke heiligen en hun relieken is aangetoond, blijft de Kerk ze koesteren als wonderlijk en waarachtig bezit.

    Zijn relieken historisch betrouwbaar?
    Van Johannes de Doper worden in totaal 4 schedels als relieken bewaard. Echt?
    Van St.Willibrord bestaan 2 volledige skeletten en nog een derde schedel. Echt?
    Van St.Willibrord wordt in Utrecht een deel van een sandaal bewaard. Echt? Uit nader onderzoek blijkt deze uit de 12e eeuw te stammen.
    Van St.Bonifatius bestaat een koorkap als reliek. Zie afbeelding. Echt? Onderzoek leert dat deze uit eind 12e eeuw stamt. Dat is 4 eeuwen na Bonifatius.


    Lees het boek "De Ware Kijk Op" en oordeel zelf!

    Relieken: reliekhouder van St.Willibrord (links hiernaast), de koorkap van Bonifatius en de tekst erover (hieronder) en een beeld van St.Ursula en haar 11000 maangden (hiernaast rechts).







    Relieken en RelikwieŽn.
    Tal van historici hebben over de wenselijkheid gesproken, dat de tochten en de vluchtwegen van de relieken eens nauwkeuriger onderzocht worden. Dit zou de feiten van de Noormannen invasies vanzelfsprekend aanzienlijk verduidelijken, maar bovendien voor een andere zaak van veel belang zijn. Er is namelijk veel historische en hagiografische stof van zijn authentieke plaats verhuisd; slechts een klein deel van wat her en der werd meegenomen werd later gerepatrieerd. Veel dokumenten zijn achtergebleven in de vluchtoorden. Manuscripten van de abdij van Fontenelles kwamen in Trier terecht; boeken van JumiŤges doken op in de abdij van Sankt Gallen. Voor ons land is het zo, dat de dokumentatie, oorkonden, registers of notities over het bisdom van St. Willibrord vanuit Noord-Frankrijk in de St. Bavo-abdij van Gent terecht zijn gekomen en vandaar meegenomen werden naar de Gentse stichting van Egmond. Zie daarvoor de St.Willibrord-traditie. In Egmond is voor het eerst de foutieve bewering gelanceerd dat Utrecht de zetel van St. Willibrord was geweest. Dit staat niet op zich. Ook in andere gevallen kan men aantonen, op zijn minst aannemelijk maken, dat oorkondenboeken, codices, goederenlijsten en dergelijke in een ander klooster terecht kwamen, waar zij soms op een geheel andere streek dan de authentieke werden toegepast, omdat men de oorspronkelijke niet meer kende. Dit is slechts zelden door de kloosters zelf gedaan, waar die oude geschriften soms nauwelijks bekeken werden, maar op grote schaal door de latere historici, die al te vlot met historische zekerheden werkten en totaal voorbijgingen aan het toch duidelijke feit, dat veel kloosters onder dezelfde naam op twee plaatsen hebben bestaan. De plunderingen van de Noormannen zijn ook in ander opzicht van veel invloed geweest op de historische dokumentatie. Er waren veel archieven, oorkonden en goederenregisters verloren gegaan, terwijl heel wat zaken toch bewezen moesten worden, toen het normale leven enigszins terugkeerde. Na de Noormannen kwam dan ook een stroom los van apert valse of hoogst onbetrouwbare, tendentieus gehanteerde dokumenten of afschriften met valse toevoegingen, waaraan helaas, volgens het woord van een groot Frans historicus, overigens een priester, onze lieve moeder de H. Kerk zich het meest van allen bezondigd heeft.

    In de 12e eeuw dook de dokumentatie van St. Willibrord weer op en begon de abdij van Echternach, op grond van die oude teksten, links en rechts pretenties te stellen. Afgaande op plaatsnamen uit de oude teksten, kreeg de abdij een voet aan de grond in Noord-Brabant. De abdij ging voorzichtig te werk; slechts in een enkel geval beriep zij zich op die oude stukken. De latere historici deden de rest. Op een schijnbare overeenkomst in klank en zonder het minste bewijs dat het dezelfde plaats uit de 8e eeuw betrof, lokaliseerden zij de oude goederen van St. Willibrord in NoordBrabant, in Zeeland, in BelgiŽ (oost en west), in Holland, in het land van Kleef, in ThŁringen en in Luxemburg. Al deze goederen en hun namen kunnen gemakkelijk in de ware streek van Frankrijk en Vlaanderen aangewezen worden, waar zij alle op korte afstand van de zetelplaats van St. Willibrord liggen, wat men voor een klein en bescheiden missiebisdom in die tijd eigenlijk als strikte voorwaarde moet stellen. Al zijn de Noormannen dan niet in Nederland geweest, zijdelings hebben de gevolgen van hun optreden in historisch opzicht wel degelijk konsekwenties gehad, daar die geleid hebben tot valse stellingen, die nu met veel moeite (en met veel onaangenaamheden) ontmaskerd moeten worden.

    Meer en blijvende aandacht zou ook het feit moeten krijgen, dat veel abdijen en kloosters in het westen van Frankrijk in een heel andere streek werden hersticht, soms onder dezelfde naam die zij op de eerste plaats hadden. De bekendste voorbeelden zijn Corbie in Frankrijk en Corbei in Duitsland; Weretha in Frankrijk en Werden in Duitsland; Souastre in Frankrijk en Susteren (Suestre) in Nederland. In het jaar 858 schonk Lotharius II de abdij van St. OdiliŽnberg (Ned. Limb.) aan de kerk van Trajectum, de zetel van St. Willibrord, waar het bestaan door de Noormannen onmogelijk was geworden. Het is voor een groot deel al duidelijk, dat die zetel niet in Utrecht heeft gestaan, maar in het gebied dat in werkelijkheid door de Noormannen aangevallen en blijvend bezet werd. Naast zijn zetel had St. Willibrord er een klooster, Epternacum geheten, dat men lokaliseren moet te Eperlecques. De abdij van Echternach is een tweede stichting, hier ook geschied met meenemen van de naam. Dit kan niet uit een geschreven bron worden aangetoond. Een sterke aanwijzing ervoor wordt wel gevonden in het merkwaardige feit, dat er twee lijken van St. Willibrord bestaan, een in Abbeville, het andere te Echternach. Zie daarover het Corpus van St.Willibrord. Een en ander komt in nog feller licht te staan, als blijkt dat in 1498 de eigen monniken van Echternach de authenticiteit van hun corpus heftig in twijfel hebben getrokken.

    In juli 2019 kwam opvallend nieuws uit Vaticaanstad: Geen spoor van Emanuela Orlandi (een vermiste tiener), noch van twee Duitse prinsessen in geopende graven Vaticaanstad! De graven bleken leeg. In Vaticaanstad heeft al die jaren legen graven laten vereren door nietsvermoedende gelovigen.
    Deze leegte geeft precies de grootschalige misstanden rondom relieken weer. Te vaak ontbreekt elk bewijs van echtheid, wat hier pijnlijk ontdekt werd.

    Terug naar de beginpagina. Naar het overzicht in het kort.