Terug naar de beginpagina. Naar het overzicht in het kort.

Kloosters en Abdijen.

Behalve door het verplaatsen van kloosters en abdijen, hebben ook de vele tekstvervalsingen de historici zand in hun historische ogen gestrooid. Verblind door de fabelschrijvers uit de 17e eeuw, heeft men toen ontstane mythen voor ware geschiedenis gehouden. Maar de oudste bronnen vertellen een geheel ander verhaal!

De visie van Albert Delahaye.
Het is merkwaardig dat niet-katholieke of a-religieuze historici niet gemakkelijk ertoe komen om een legende af te kraken, vermoedelijk uit welbewuste of intuitieve vrees, dat zij misschien als anti-klerikaal of anti-rooms uitgekreten zouden kunnen worden. Katholieke historici hebben daar minder moeite mee, omdat zij het eigen nest wel kennen. Zij waren trouwens al vanaf de 17e eeuw op hun hoede, toen de grote franse historicus Jean Mabillon, zelf priester en Benedictijn, keihard schreef dat in de grote en brutale vervalsingen van oorkonden en historische teksten onze lieve Moeder de H. Kerk helaas de eerste viool heeft gespeeld.

De meest sprekende voorbeelden van de historische verplaatsingen (zie deplacements historiques), zijn de verplaatsingen van kloosters. Deze hebben een grote invloed gehad op de grote historische spraakverwarring met immense gevolgen tot op de dag van vandaag.
Het verplaatsen van kloosters is vaak het gevolg geweest van historische of politieke omstandigheden. Toen de kloosters in Frankrijk in begin 20e eeuw verboden werden en kloosterlingen vervolgd, vluchtten deze naar Nederland. Zo werd de St.Paulusabdij in Oosterhout een herstichting van de St.Pauls-abbaye uit Wisques. Zelfs de naam werd gedoubleerd.
Ook in het eerste millennium vonden veel verplaatsingen van kloosters en herstichtingen elders plaats, met name door de plunderingen door de Noormannen. Het bekendste voorbeeld is het klooster van Echternach, die vanuit het oude Epternacum werd hersticht in Luxemburg en de traditie van St.Willibrord meenam. Toen dit klooster in 973 werd hersticht in Luxemburg, is daar de meegenomen naam Epternacum verduitst tot Echternach. De franse naam, die ter plaatse bleef bestaan, evolueerde tot Eperlecques. De meegenomen akten die men later niet meer begreep, werden nadien op de verkeerde streek toegepast met name in Brabant, waar ondertussen vanuit Tongerlo enkele tradities van St.Willibrord waren ontstaan. Zo simpel zitten historische mythen in elkaar.
Ander herstichtingen van kloosters in de tijd van de Noormannen zijn Souastre werd Susteren (Nl), Werethina werd Werden (D), Corbie werd Corvey (D). Let vooral op de overeenkomst van de naam.
Ook het oudste klooster van Nederland, de St.Adelbertusabdij in Egmond, is een stichting vanuit het zuiden, waar het moederklooster bleef bestaan. De abdij van Egmond is in de 12e eeuw gesticht, en niet omstreeks 950 wat ten onrechte is aangenomen. Zij werd bevolkt met een abt en monniken uit Gent. Het Vita S. Adelberti (MGS, XV, p. 699; AS, juni VII, p. 82 - 95) verhaalt dat bisschop Andreas van Utrecht (Andries van Kuik, 1128- 1139) en Petronelle gravin van Holland aan de abt van Gent verzochten om monniken af te staan voor een klooster te Egmond.


Wat weten we uit andere klassieke teksten?



Lees het boek "De Ware Kijk Op" voor al deze en andere teksten en oordeel zelf!

Terug naar de beginpagina. Naar het overzicht in het kort.