Potjeslatijn.
De geschiedenis in het eerste millennium kent een hoog mythe-gehalte dat tot stand kwam door ondeskundig of zelfs gemanipuleerd geschrijf van zich historici noemende (voornamelijk) kerkelijke schrijvers. Zij kenden wat 'potjeslatijn' (Latijn dat ooit op voorraadpotjes -apotheek e.d.- te vinden is) en meenden die oude Latijnse teksten wel te kunnen lezen en begrijpen. Daarbij zijn grove fouten gemaakt. Gelukkig lag de onjuistheid van hun 'vertalingen' er duimendik bovenop, zodat deze gemakkelijk hersteld kunnen worden. Echter de traditionele opvattingen blijken taaier.

Vergelijk hiermee met wat de 'geleerden' van de tekst op het 'Romeinse schrijfplankje van Tolsum' gemaakt hebben. Lang meende men dat het om koopcontract om een koe ging (hoe typisch Nederlands!). Nu blijkt het om een schuldverklaring van een slaaf te gaan. Ook onjuist lijkt mij, aangezien een slaaf geen rechten had en dus ook geen schulden of tegoeden kon claimen, laat staan dat men dat op schrift zou stellen. Kon een slaaf dan lezen? Zo schrijft men in Nederland geschiedenis!