Terug naar de beginpagina. Naar het overzicht in het kort.

De West-oriŽntatie.

Als men de historische geografie gaat bestuderen moet steeds nader beschouwd worden of de historische schrijvers onze noord oriŽntatie gebruikten. Bij de bestudering van de plaatsbepalingen bij Strabo, Ptolemeus en andere historische cartografen, blijkt dat men hun lengte en breedtegraden te makkelijk in onze Noord-Orientatie heeft opgevat. De west-oriëntatie is een van de belangrijkste ontdekkingen in deze complexe materie.
Veel klassieke schrijvers hanteerden de windrichtingen wel eens foutief omdat hun kaartbeeld nog onvolkomen of zelfs geheel onjuist was. Zij noemden dan west wat bij ons zuid is of zuid wat bij ons oost is.

Een mooi voorbeeld van de "West-oriŽntatie" vinden we bij Tacitus. In "Agricola, 10" wordt een beschrijving gegeven van Brittannia. Tacitus schrijft hier: "Brittannia ligt naar het westen tegenover Hispania, in zuidelijke richting ligt het zelfs binnen de gezichtskring der GalliŽrs". In werkelijkheid ligt Spanje ten zuiden van Engeland en woonden de GalliŽrs ten oosten van (zuid-)Engeland. Onder de "gezichtskring" moet men de plaats aan het Kanaal begrijpen, waar men de overkant kan zien.
In het kaartbeeld van Tacitus past zijn beschrijving perfect. In ons kaartbeeld dienen windrichtingen aangepast te worden. Deze aanpassing wordt door Albert Delahaye de "west-oriŽntatie" genoemd.


De oost-west oriŽntatie is de natuurlijke oriŽntatie, noord-zuid daarentegen kunstmatig.
Volkeren hanteerden in het verleden, enkele zelfs nog in onze dagen, de west-oriŽntatie. Niet de noordpool, niet de poolster, niet de noord-zuid as is bepalend voor hun oriŽntatie, maar de oost--west as. Daar waar 's morgens de zon opkomt en 's avonds de zon weer ondergaat bepaalde hun cultuur en identiteit in hun dagelijks leven de belangrijkste oriŽntatiepunten. De "dageraad" is het begin van de nieuwe dag, de "overwinning op de nacht", de terugkeer van de zon. In veel godsdiensten en culturen zijn er relaties aan te wijzen met de dageraad (de Metten: vroegdienst in de kerk en de morgengezangen in kloosters; bij de vrijdenkers, in het oude Egypte, de vroege ochtend en de zonsopgang bij ouden culturen) en de oost-west-oriŽntaties. Gebedshuizen, kerken, graven en begraafplaatsen liggen oost-west, de lijn van de op- en ondergaande zon. Het woord "oriŽntatie" is niet voor niets afgeleid van "oriŽnt" (=oost) evenals het woord "horizon" (h-ori-Žnt-zon: oriŽntatie op de zon), daar waar de zon opkomt, het belangrijkste natuurverschijnsel bij de primitieve (en moderne) mens. Het gezegde "oost-west, thuis best", de wijzen uit het "oosten", zijn voorbeelden van de oost-west geörienteerde cultuur. Het alom bekende en vele eeuwen oude Stonehenge in Engeland, is ook een voorbeeld van een "zonneportaal", bedoeld om de opgaande zon aan weerskanten te "schragen". Ook bij de bouw van de piramiden en tempels in het oude Egypte, was de opkomende zon van levensbelang en derhalve van grote godsdienstige invloed. Ook in de Islam is de zonsopkomst een ijkpunt o.a. tijdens de Ramadan. "Het Uur zal niet aanbreken voordat de zon in het westen opkomt. Als ze opkomt en de mensen het zien, zullen zij allen geloven. Maar dat zal de tijd zijn dat het geloof geen ziel zal baten die voorheen niet geloofde, noch iets goeds door haar geloof verdiende."
En dat de zon in het westen op zal komen zal niet gaan gebeuren. Het bedoelde uur dat allen geloven zal dus nooit aanbreken.

In hun interpretaties van oude geschriften blijkt vaak dat historici hier niet altijd rekening mee hebben gehouden, waardoor de vergissingen in de verschillende windrichtingen een evidentie is.


Dicuil ca.825 na Chr., De Mensura Orbis Terrae.
"Gallia Comata met de Britannische eilanden (Bretagne) eindigt in het oosten bij de rivier de Renus; in het westen bij de PyreneeŽn; in het noorden bij de (Atlantische) Oceaan; in het zuiden bij de RhŰne en de Cevennen. In de lengte meet het 928 mijlen (2041 km), in de breedte 383 mijlen (726 km).
Germania in zijn geheel en Gothia eindigen in het oosten aan de rivier de Hiusta, in het westen aan de rivier Renus; in het noorden aan de (Atlantische) Oceaan, in het zuiden aan de rivier de Danuvius. Het heeft als lengte ongeveer 800 mijlen (1760 km), als breedte 383 mijlen (842 km).

Tekst 105 in De Ware Kijk Op, deel 1.

Bij vroeg-Middeleeuwse schrijvers, zoals de hierboven aangehaalde Dicuil, blijken de opvattingen over de Renus en de west-oriŽntatie nog steeds te bestaan. Duidelijk blijkt dat zij onder de Renus geenszins de Duitse/Nederlandse Rijn verstaan en dat de (Atlantische) Oceaan bij hen in het noorden gesitueerd wordt. Valt er over de Oceaan nog te discussiŽren (sommige historici menen dat daarmee de Noordzee werd bedoeld), de locatie van de PyreneeŽn in het westen is onweerlegbaar!
(1) Bij de Britannische eilanden zal eerder aan Bretagne dan aan Engeland gedacht moeten worden.
De schrijver geeft tweemaal de vier windrichtingen, en telkens blijkt dat een correctie moet worden toegepast. Opmerkelijk is tevens, dat hij onder Germania niet het Grote Germania (Duitsland) verstaat, noch beschrijft. Over de gegeven afstanden kan men nog discussiŽren, wat dan ook volop gebeurd. Het is geen argument om de west-oriŽntatie dan maar volledig te verwerpen.

Reni Orientalis Ostrium en Reni Occidentalis Ostrium worden door alle historici vertaald met noordelijke en zuidelijke monding van de Renus, terwijl er letterlijk staat oostelijke en westelijke monding. Afgezien of de juiste Renus bedoeld wordt, moeten zelfs tegenstanders van de visie van Albert Delahaye hem hier toch gelijk geven. Het is een onmiskenbare bevestiging van de West-OriŽntatie.

Kaarten.

Ook op antieke kaarten is niet altijd de ons zo bekende Noord-oriŽntatie van toepassing. Bekijkt men de kaart van Sebastiaan Münster (rechts van deze tekst; klik op de kaart voor een vergroting), die in 1536 een Europese kaart uitgaf, dan ziet men zelfs een zuid-orientatie. Deze kaart, gebaseerd op gegevens van Strabo en Ptolemeus, geeft Europa weer in de 3e eeuw na Christus.
Op de eerste plaats blijkt overduidelijk dat kartografen het noorden niet altijd aan de bovenkant van een kaart plaatsten.
Van de klassieke schrijvers tot ver in de Middeleeuwen is de west-oriŽntatie een gegeven dat voor de nodige verwarring heeft gezorgd. Ook in onze dagen en streken komt het nog voor. Bekijk maar eens de namen Westerschelde en Oosterschelde ten opzichte van de Noordzee en de Zuiderzee.

Op de kaart van Sebastiaan Münster blijkt bovendien dat er sprake is van een transgressie (overstromingen door stijging van de zeespiegel òf door daling van het land). Waar geen land is, kan ook geen bewoning zijn geweest, laat staan bebouwing met burchten of zelfs complete steden.

Tot in de 17e eeuw hanteerde cartografen naar het westen georiŽnteerde kaarten, waardoor namen als Wester- en Oosterschelde eenvoudig verklaard worden. Zie de kaarten van Johannes Blaeu, waarvan hiernaast een detail van de kaart van "Nederland" uit 1635.

Afbeelding van de streek van Frans en Belgisch en Zeeuws Vlaanderen rond het jaar 800 door Nicalius Fabius (rechts). Aan de overkant van de Mare Germanicum ligt Britannia (Kent). In die tijd hanteerde men nog de west-oriŽntatie en tekende men een kaart nog niet naar het Noorden. Veel huidige steden bestonden toen nog niet. Toch merken we o.a. Lampernisse, Lauwe op. De zee heet Mare Germanicum, de strook langs de kust heet "Litus Saxonium", de kust van de Saksen. Mare "Germanicum" slaat hier dus niet op Duitsland, maar op het Romeinse Germania (zie bij Tacitus).



Klik op de betreffende kaart voor een vergroting of meer informatie.



Links: Hoe men zich de Romeinse OriŽntatie moet voorstellen. Vanuit de as van ItaliŽ gerekend lag Britannia gewoon "rechtdoor" naar boven, het "noorden".


Rechts: een ander voorbeeld van de West-OriŽntatie: Europa Regina!



Romeinse oriŽntatie.

Ten aanzien van de Romeinse oriŽntatie moeten we ook rekening houden met, wat de Fransen noemen "Orientation du Quadrilatère Antique", ofwel de hoofrichtingen in een Romeins nederzetting. Het woord oriŽntatie (oriŽnt=oosten) geeft meteen de belangrijkst as aan, de Decumanus maximus. De as Cardo Maximus stond daar loodrecht op. Het geografisch noorden maakte een hoek van zo'n 50 graden met de Decumanus maximus, de belangrijkst as, die van noordwest naar zuidoost liep. Zie afbeelding van Montreuil-sur-Mer hiernaast. Klik op de afbeelding voor een vergroting.
Projecteer deze oriŽntatie eens op de oudste kern van plaatsen als Amiens, Arras, Etaples, Boulogne-sur-Mer enz. en de richting van de eerste aanleg van deze plaatsen is duidelijk "Romeins". Bekijk ook eens diezelfde oriŽntatie in Xanten, Nijmegen (Hunerberg), Rome, bijv. het Circus Maximus, die allen een hoek van 45-50 graden ten opzichte van de noord-oriŽntatie maken.

Het zijn gegevens waar de traditionele historici vaak geen weet van hadden (tenminste ze vermelden het niet) en er dus geen rekening mee hebben gehouden bij de locatie van geografische gegevens. Dat blijkt uiteraard uit hun eigen publicaties en de onjuiste en soms onmogelijke locaties van rivieren, plaatsen en volkeren. Dat met die locaties fouten zijn gemaakt is zo vanzelfsprekend als de "west-oriŽntatie" bestaat.
Na constatering van die "west-oriŽntatie" moet feitelijk de hele geografie van west-Europa opnieuw bestudeerd worden. Dat is ook wat Albert Delahaye steeds gesteld heeft. Maar dat is tot heden nog steeds niet gebeurd, omdat de west-oriŽntatie door de gevestigde historici nog steeds gewoon wordt ontkend, net als de transgressies overigens.
De gevestigde historici begrijpen maar al te goed dat accepteren van de West-Orientatie hun wereldbeeld een kwart slag naar links draait. Dan is Duitsland niet langer meer Germania, maar wordt het vanzelf het gebied ten noorden van Frans-Vlaanderen.


Lees het boek "De Ware Kijk Op" en oordeel zelf.